na podstawie fragmentów poetyckich Novalisa,
S. Lema, S. Wyspiańskiego, S. Weil, M. Blanchot, oraz tekstów własnych
Co musi się stać, by zmienić człowieka tak bardzo, że przybiera nowe imię? Jak mówić o wizji, której opisać nie potrafi nawet ten, który jej dostąpił?
Hymny do Nocy to próba odpowiedzi na pytanie: co zdarzyło się „na jałowym wzgórku”, gdzie przed ponad 200 laty Novalis – najmłodszy z ojców-założycieli romantyzmu – przeżył swoje najważniejsze doświadczenie wewnętrzne.
Spektakl wychodzi od przekazanej nam przez poetę wersji zdarzenia, konfrontując ją ze spojrzeniami twórców, otwierając nowe konteksty. Każda z pięciu komnat Gardzienickiego Pałacu, w którym rozgrywa się przedstawienie stanowi próbę innego naświetlenia epizodu, który zmienił życie Novalisa i otworzył nowy etap w historii europejskiej kultury.
W spektaklu wyprodukowanym przez Europejski Ośrodek Praktyk Teatralnych „Gardzienice” udział biorą studenci i absolwenci PWST im. L. Solskiego w Krakowie oraz Akademii Praktyk Teatralnych w Gardzienicach.
Prapremiera spektaklu odbyła się w ramach sympozjum „Sentio: Novalis” w EOPT w Gardzienicach 20.09.2015. Spektakl prezentowany był również na Międzynarodowym Festiwalu Teatrów Błądzących w Gardzienicach oraz na Forum Młodej Reżyserii.
Prapremiera: Europejski Ośrodek Praktyk Teatralnych ,,Gardziencie” w ramach sympozjum ,,Sentio: Novalis” 2015;
Dramaturgia: Radosław Stępień;
Scenografia / projekcje: Iwona Bandzarewicz;
Muzyka: tradycyjne pieśni niemieckie, polskie, ukraińskie i korsykańskie,
Plakat / Zdjęcia: Iwona Bandzarewicz,
Reżyseria: Maciej Gorczyński
Bogna Paprocka-Podlasiak,
„Post mortem. Hymny do Nocy Novalisa w reżyserii Macieja Gorczyńskiego w Europejskim Ośrodku Praktyk Teatralnych Gardzienice”,
w:„Europejska Przestrzeń Kulturowa (EPQ): Kino – Teatr – Nowe Media”, pod red. Michała Jamiołkowskiego, Niny Oborskiej, Krzysztofa Tkaczyka, Warszawa 2017, s. 129–161.
Bartosz Bielenia
Magdalena Pamuła
Maciej Sajur
Anna Bochnak – Fryc,
Kamila Banasiak
Kamil Mróz
Na zakończenie sympozjum w gardzienickim pałacu zespół młodych aktorów z Krakowa pokazał przedstawienie Hymny do Nocy według Novalisa, a właściwie wzdłuż Novalisa, bo w przedstawieniu w reżyserii Macieja Gorczyńskiego, ułożonym dramaturgicznie przez Radosława Stępnia, wyzyskano wiele różnych tekstów, które w tajemniczy sposób pozostają z Novalisowym Hymnem w wyraźnych powinowactwach. Novalis był jak wir, a jego Hymny do Nocy zaświeciły w gardzienickim pałacu czarnym słońcem płynącego światła.
(Krzysztof Rutkowski ,,Teatr”)
Gorczyński pojął teatr jako narzędzie filozoficznego badania – wybór uprawniony praktyką poetycką Novalisa, równie jak konstrukcyjnie przyjęta zasada fragmentaryczności całości. Spektakl oparty został na słowie – wziętym także z Wyspiańskiego, Lema czy Simone Weil – i rozegrany jako seria stacji w kilku salach gardzienickiego pałacu. W sposób aktorsko czysty, ale dopuszczający różne konwencje gry, z oszczędnymi elementami scenograficznymi, filmowymi i pieśniami. Projekt odbiegał od teatru, zbliżała się do aranżacji zdarzenia – ale rysował poetycko temat i skłaniał do refleksji.
(Zbigniew Taranienko ,,Didaskalia”)
![]()
